Idyllische plekjes Ik heb de titel in mijn hoofd en weet waar ik over wil schrijven. En dan komt er ineens twijfel bij me op. Wat betekend een idyllisch plekje eigenlijk? Dus ben ik het internet even opgegaan en kwam de volgende definitie tegen Idyllissch; 1. lieflijk; herderlijk 2. bekoorlijk door landelijke eenvoud en lieflijkheid Dat klopt dus wel ongeveer met wat ik dacht, maar ik zou het zelf nooit zo kunnen uitleggen. Heb ik weer wat geleerd. Idyllische plekjes dus. Colette en ik zijn nu een paar weken terug van een kleine vakantie. Malawi is een heel mooi land en deze keer zijn we het zuiden van Malawi gaan verkennen. Colette had een rondreis samengesteld met verschillende overnachtingsadressen. En al die plekjes zou ik ‘idyllisch’ noemen. De eerste stop was in Dedza. Een leuk, klein gastenverblijf met een pottenbakkerij. En zicht op mooie glooiende heuvels in vele groenschakeringen. Want tijdens het regenseizoen is het land groen. In het droge seizoen rood door het metaalhouden

Ik heb van een goede vriendin een boek met affirmaties gekregen. Voor iedere dag een affirmatie. En vandaag ging het over van je auto houden. Daarin stond onder andere in “Ik zorg goed voor mijn auto en mijn auto zorgt goed voor mij.” En dat terwijl ik al in mijn hoofd had om over de auto wilde schrijven. Dus hier komt het; de 'ode aan de auto’. In Malawi is het hebben van en auto bijna een noodzaak. Want de afstanden zijn groot. Maar de meeste Malawiërs kunnen zich natuurlijk helemaal geen auto veroorloven. Dus men is overgeleverd aan het openbaar vervoer. Verwacht geen treinen hier. Er is er één in het zuiden en die is er om vanuit de haven van Mozambique diesel te importeren. Een busverbinding is er wel. Maar die rijdt alleen tussen de grote steden. Er is overigens maar één firma waar wij onze gasten in durven laten. De andere maatschappijen hebben vreselijk oude bussen rijden die bij elkaar gehouden worden met duct tape. In Malawi hebben ze voor de lokale mensen iets anders. Er rij

Iedere dag komen zo’n 100 kinderen naar de kleuterschool van FloJa. De lessen beginnen om half acht, maar de eerste kleuters komen om half zes de poort al binnenlopen om te gaan schommelen of met de bal te spelen. Het is een heerlijk geluid, de kinderstemmen die naarmate het later wordt aanzwellen omdat er steeds meer komen. En als Colette en ik naar de dag start lopen net voor half 8, horen we onze namen roepen en willen er veel een boks geven. Die ontwapende lach op hun gezichtjes doet ons iedere dag smelten. En in de wetenschap dat dit de meest kwetsbare kinderen van de omgeving zijn, raakt die onbevangenheid en vrolijkheid ons ook. In Malawi is de levensverwachting 68 jaar. De kindersterfte is 37,4 per 1000 levendgeborenen en vrouwen krijgen gemiddeld 3,5 levend geboren kind. Een kleine 46% van de bevolking is onder de 14 jaar. Er zijn dus veel kinderen in Malawi. En wij zien die kinderen. Iedere dag weer. Het is zwoegen voor de ouders. Bijna iedere Malawiër moet iedere dag zorgen

Tijd is maar een construct. Een ooit bedachte schaal om te duiden wanneer iets is ofzo. Maar goed, 2025 is voorbij. En de jaaroverzichten vliegen om onze oren. En ook wij doen er aan mee. Want voor FloJa hebben we in een nieuwsbrief beschreven wat er allemaal is gedaan in het afgelopen jaar. Om met een cliché te starten; waar blijft de tijd? Het lijkt wel alsof we in Malawi de tijd een beetje kwijt zijn geraakt. Of er juist meer van hebben. Het is eigenlijk heel gek. Want het hele jaar is het hier ongeveer dezelfde temperatuur en een gelijk aantal uren licht op een dag. De dagen gaan ondanks dat we het niet altijd druk hebben, snel voorbij en een week is altijd weer zo om. Door onze bezoeken aan Nederland zien we nog iets van de seizoenen. En doordat het de afgelopen keer bijna winter was, sinterklaas in het land kwam en de kerstbomen al werden opgezet kregen we iets mee van welke maand het was. Teruggekomen in Malawi vergeet je dat weer direct, want de T-shirts gaan weer aan, sinterkl

In het weekend mag ik de eieren rapen. Je leest het goed, MAG. Want eigenlijk hoort een director dat niet te doen. Maar ik heb onze managers kunnen overtuigen dat ik dat ene klusje best kan doen in het weekend. Het afval verbranden mocht al niet, dus gunden ze me dit klusje uiteindelijk wel. Toen ik laatst de eieren ging rapen was het best gek. Want één van de twee hokken was leeg. De kippen waren weg. Een mysterie. Eens in de zoveel tijd vervangen we de kippen in een soort roulatie systeem. De kippen die niet meer leggen worden geslacht voor consumptie. En dan gaan de andere kippen naar hok 2 om in hok 1 weer nieuwe kippen te houden. Die halen we in Mzuzu, zo’n 4,5 uur rijden bij ons vandaan. De laatste keer haalde Collate, onze manager facillity, de kippen op. Dan gaat hij in de ochtend vroeg weg met een minibusje om laat in de avond met een doos vol kippen terug te komen. Wij hebben helemaal geen verstand van kippen. Dus toen we voor het eerst kippenvoer moesten halen in Karonga maa

Colette en ik hebben op en voor FloJa diverse rollen. We zaten daar laatst eens over te praten. Want we reflecteren regelmatig over dit avontuur in Malawi. Niet alle rollen zijn even leuk om aan te nemen, maar that’s life. Geen leuk zonder niet leuk. Als projectleider krijg je de rol van leider. Dat is wel duidelijk. Hier zien ze je dan als director, waarbij je gewoon besluiten neemt en zij volgen. Waar wij juist meer willen managen en coachen om eigen keuzes te laten maken. En hup, daar schrijf ik alweer twee rollen op. Manager zijn; we managen de taken, houden het overzicht op de lopende zaken, zorgen dat alles zo soepel als mogelijk loopt (wat in Malawi een uitdaging is, want niets loopt zoals je het verwacht) en geven instructies waar nodig. Coachen doen we ook; we proberen altijd de medewerkers uit te dagen om met eigen ideeën en oplossingen te komen. En dat is voor hen best wennen. Fouten maken mag. En ook dat is niet gebruikelijk. En ik coach ook wel eens op financiële zaken van